من به ندرت پيش مي آيم

مراسم تدفین...

imankarkhi — Sat, 22 Nov 2008 15:54:18 GMT

....

گرد

روی بغض من نشسته

بغض

بر گلوی من

بوی خاک میدهند

واژه های روی من...

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد....

imankarkhi — Mon, 11 Feb 2008 15:35:18 GMT

نفوذ ميكنيد به ذهنم

ونابود ميكنيد احساساتم را

زندگي از آن من است

تا زندگي كنم آن را به شيوه ي خود

" جیمزهتزفيلد"

از بس به تاريكي دشنام دادم دل روشنايي ام گرفت...

فرد موشه ي ۱و۲ در پست هاي قبل هنوز جول جول ميكنند.

نميدانم اسم اين جور قالب ها چيست ؟

مثنوي؟ غزل؟ يا غزلمثنوي؟

من بهشان مي گويم غزنوي.

"فرد موشه۳"

شب رفت و آفتاب در آمد

خورشيد از نقاب در آمد

موش سفيد قصه سرانجام

از چاه فاضلاب درآمد

يك عمر در عذاب سخن گفت

خاموش از عذاب در آمد

تقدير،نامه داد به دستش

تقدير هم به قاب در آمد!

لنج و طلوع شرجي حرفش

اينبار خوب از آب در آمد

معناي غنچه گانه ي ذهنش

از كالبد‍‍ْ حجاب در آمد

بشكفت پلك هاي نحيفش

از چشمش آفتاب درآمد

كارش به گيس يار گره خورد

شعرش به پيچ وتاب در آمد

افسانه گفت شهر شد افسون

حتي زمان به خواب در آمد

با يك شعار تازه و تر در

فهرست انتخاب در آمد

تعريف كرد پشت تريبون

كه در ره ثواب در آمد

روزي كه رفت جنگ و چه جوري

از پنجه ي عقاب در آمد

زخمي وخسته،زرد ومه آلود

از چنگ التهاب در آمد

تعريف كرد وآه تاْسف

از سينه هاي ناب در آمد

مردم گريستند و شنيدند

از چشمشان حباب در آمد

گفت آنچنان كه جريان هايش

شد قصه در كتاب در آمد

تا روز راْي ريزي نامش

از توي ـ جعبه قاب ـ در آمد

روز شمارش آمد و آري

از پرسشي جواب در آمد

آن روز انتخاب شد اما

از انتخاب خواب در آمد

آن زخم هاي داغ نگاهش

در سفره ي كباب در آمد

خورشيد در ركاب در آمد

بر سطح شهر نور پراكند

از چشم ها شراب در آمد

شرب مدام وشور پراكند

در چشم شهر خواب درآمد

بر خواب ها بلور پراكند

تا خواب ها عميق شد آرام

بر روي شهر تور پراكند

خوا بيد شهر وموش ،پتويي

بر شهر از شعور پراكند

ياقوت كوه نور به تاجش

انگار خوش به كار در آمد

در آسمان كه نور پراكند

يكدفعه در حصار در آمد

از اسب باسوار سخن گفت

آن اسب بي سوار درآمد

ليوان خون سينه اش از داغ

جوشيد ازو بخار در آمد

با ران گرفت و ابر نگاهش

با سيل همجوار در آمد

بر هر دري كه زد شد بسته

تا از در فرار در آمد

دل را به كوه زد به طبيعت

با صخره در كنار درآمد

آگاه شد پس از دو سه ماه از

اقوام كوهسار در آمد

وقتي در آمد اشكش فهميد

همكار آبشار در آمد

فهميد آسمان همه جا هست

با چشم در شكار در آمد

چر خيد و روز ها سپري شد

تا در تبار يار درآمد

با بيد وگل نشست ونگاهش

از ابروي نگار در آمد

با چشمه سار نازك آميخت

هم كيش چشمه سار در آمد

يك كلبه ساخت بر تنه ي كوه

صبح از درون غار در آمد

هر چيز تازه معجزه اي بود

هر چه كهن به كار در آمد

از هر درخت كاشت سخن چيد

از سيب ها انار در آمد

بي اعتبار شهر درآن كوه

از لحنش اعتبار درآمد

چندين وچند سال هم آنجا

جبرش به اختيار در آمد

در شهر نام موش فراموش

در هاله ي غبار در آمد

عمري گذشت ونسل پس از او

در ابر انتظار در آمد

نسل گذشته ساكت رفتند

از نسل نو هوار در آمد

در انتظار موش مقدس

موشي كه از حصار در آمد

جان بر كفي كه نام بلندش

از چشم تنگ دار در آمد

موشي كهراست فكري او خار

در چشم روزگار در آمد

موشي كه در نگاه بلندش

بالا بلند خار در آمد

موشي كه از نگاهش خور شيد

بر صفحه ي مدار در آمد

از شعر او شعار در آمد

پوشيد رخت آهني اش را

آماده شد به شهر بيايد

برداشت بيرق تني اش را

برگ درخت رخت تنش بود

بر شب كشيد روشني اش را

از آب وپرتقال وغزل ساخت

تصنيف هاي ميهني اش را

آتش كشيد بر خود و فهماند

بي خويشي برهمني اش را

تا آمدند ازو بستانند

خود كار و كاغذ تني اش را

بر ـ ابر ناگهان ـ بتراشيد

قانون دو به هم زني اش را...

به دنيا آمد در ۲۳/دي ماه/۱۳۸۶خور شيدي

از ايمانكرخي.

گرگ ها گرسنه اند...مرا بخورند...

imankarkhi — Sun, 20 Jan 2008 19:59:18 GMT

حرف زياد است،زياده حرفي نيست............

براي آن دو چنار عزيز هفت غار ....

باید بزنم به کوه ،تنها بزنم

تا با دل خویش حرف آنجا بزنم

هر جا بزنم ندارد اشکال اما

مردم نپسندید که در جا بزنم

بغضی همه خفته در گلو با من بود

یک شهر سخن های مگو با من بود

دیشب من و او پلک به پلک وباهم

تا پلک زدم نه من نه او بامن بود

از شهر خبر برایتان آوردم

سوغات سفر برایتان آوردم

گفتيد شراب كهنه از شهر بيار

من خون جگر برايتان آوردم

وغزل

از كودكان بخواه كه بازي رها كنند...

مردم تمام رو به تماشا بیاورند

هر کس چراغ داشت به اینجا بیاورند

فانوس های شهر تمام است نفتشان

رفتند مردها نفسی جابیاورند

با دختران بگو همه خورشید بر کُنند

با مادران بگو غم خود را بیاورند

از کودکان بخواه که بازی رها کنند

اسباب بازی ازدم لا لا بیاورند

میدان شهر را همه پرچم بیفکنند

نقشی دو باره سرخ به دنیا بیاورند

شيران شرزه دور وبر بيشه صف به صف

دندان تيز رو به هيولا بياورند

لبخند را بگو به تو فعلاً اميد نيست

ابروي خشم بايد حالا بياورند

از صخره ها عظيم ترين، پر خطر ترين

امواج پر خرووش ز دريا بياورند

لوطي هر آن چه مانده و طوطي هرآن كه هست

نطق ورجز اشاره و ايما بياورند

از شيخ ها بخواه كه در قاب نقره كوب

تمثالي از عدالت مولا بياورند

توهين به هيچ كس نشود از گذشتگان

آتش كه هيچ ...اندك گرما بياورند

حالا تمام جمع شدند آنكه نيست را

با هر رسانه اي كه شد اينجا بياورند

تا آن كسان كه لقمه ي ناجوور خورده اند

آنقدر هو كنيم كه بالا بياورن

سروده شد در ۱۵آذر۸۶ ايمانكرخي

به عرض میرسد...

imankarkhi — Mon, 27 Aug 2007 13:52:18 GMT

به عرض میرسد ایمیل بنده یک ساله غیب شده.

و دو رباعی

گفتیم هدف : زود به راه افتادند

در راه به یاد اشتباه افتادند

پاکیزه شدیم ما ولی مورچه ها

با آب وضوی ما به چاه افتادند!

من لک لک یک دودکش خاموشم

بوی تن صبح میدهد آغوشم

هی صاحب خانه زندگی مال من است

فریاد نزن که پنبه دارد گوشم

ایمانکرخی مرداد ۸۶

حواسم همین جا ترکید؟

imankarkhi — Tue, 27 Feb 2007 17:12:18 GMT

نوری ندیدیم

در یا طوفان بود

حتی جنازه ات با دریا کنار نیامد

***

باران می بارد

تو بارانی تنت میکنی

من تنم را بارانی

***

صدای پارس سک ها از لاشه ی تخت جمشید

این خانه ی خراب خوب پناهگاهی است!؟

ایمانکرخی...خیلی وقت پیش

بام ها بد جور نامیزان شدند...جغد ها ازنامت آویزان شدند

imankarkhi — Fri, 28 Jul 2006 12:08:18 GMT

با سلامی دیر ودور

شعری به جشنواره های عزیز

کسی به صورت خورشید چلچراغ کشید به شکل تازه ای ازدست اتفاق کشید

کلید سرد شد از برق رفت :تاریکی هوا سیاه مسلم به خانه باغ کشید

حضور ملتهب روح واقعی تر شد بخار شیهه زد و گربه سخت ماغ کشید

کلید سرد شد از برق رفت در انگشت مسیر روشنی از چشم های زاغ کشید

جهان اتاق شد و او دو تایی مارا دوتا ستاره ی کم نور در اتاق کشید

که سقف خانه ترک خورد سرد شد دنیا کسی نیامد و کبریت بر اجاق کشید !

کسی نیامد وصد قرن منتظر بودیم کسی نیامد وصد سینه را به داغ کشید

کسی نیامد و ما انتظار را خوردیم گرسنگی غزلی را به واق... واق... کشید

واین هم غزلی به وجدان مهربان شهر شعر :ق ـ ر

وکوه سیاه عزیزش

افتاد آسمان تو شدی، اتفاق بود

طوفان پناه گاه شدید اجاق بود

گفتند :اتفاق قشنگ جهان غم است

گفتیم کاش این همه غم اتفاق بود

هر برگ آجری شد وهر شاخه آهنی

آپارتمان خسته دلش گیر باغ بود

کوه سیاه! رعب اهالی برای چیست؟

تو لانه ی عقاب گرفتیم زاغ بود

کوه سیاه!معذرت از گفته خواستیم

ما را ببخش دیده ی ما بی چراغ بود

در دیده بود آن که به بیرون نگاه کرد

نزدیک بود کوه ولی در فراق بود

بر ماببخش حضرت سیمرغ ! واژه ها

ازما نبود کله ی گنجشک داغ بود !

۴ /۱۲ /۸۴ ایمانکرخی

imankarkhi — Sun, 19 Mar 2006 09:58:24 GMT

« یزدان »

درود بر رفیقان دیر و زود

۵۵ روز پیش با شما خداحافظی کردم تا ۵۵ روز بعد حالا ۵۵ روز بعد از ۵۵ روز قبل است ومن تازه شدم

سلام ای شب معصوم/سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را/

به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی/

ودر کنار جویبارهای تو ارواح بید ها/ارواح مهربان تبر ها را می بویند/

من از جهان بی تفاوتی فکر ها و حرف ها و صدا ها می آ یم....

فروغ

این غزل تقدیم شود به انسان متمدن معاصر ، امید وار نیستم خوشش بیاید!

جشن الفاظ پاک را به عزا بنشان در سیاهجامه تنی

خون بشور از لبان بوکسور ها، تن بدزد از تنان در کفنی

کارگر های بند خشم وغرور یا اساطیر کارخانه ی درد

مفلسان غنی مقابل زووور زوور گویان برتر بدنی

نرخ لبخند در تصاعد اشک خون و خاک به هم درآمیزان

قرن خوبان پیکر آویزان بر سر دارهای بی علنی!

قرن ماشین دودی معتاد، قرن شیشه، کریستال ، مواد

روز شب مند ،عصر بی روزن،مرد بی زن، جهان بیوه زنی

پاکی واژه ی مقدس «واااق» «سگ اصحاب کهف آدم شد!»

روی انسان واژه گون کم شد،پیش اصوات تلخ = بد دهنی

بوی ادرار پشت تیر درخت ...نقطه چین روی برف های سپید

ادعای تمدن ولبخند از دهن ّ قورباغه ی لجنی !

قرن نقض حقوق گلدان ها جنگ نان در مصاف دندان ها

جنگ بی سرصدای جنگل ودود، قتل آسوده، کشتن مدنی!!!

تخلیه یّ چاه ذهن از کلمات یا ر شیرین وشنگ خوش حرکات

سر فرهاد گرم بنگ هزااار شغل شیرین تلخ چاه کنی

حرف شو، واژه شو، مصیبت باش بر سر دشمنان ببار چو تیر

ناگزیر از حماسه سخت بتاز بگریز از محیط ما و منی

مرغ های دو زرده خسبیدند پیش انسان شهوت آلودی

چشم مست خروس ها ...خونین پیش قانون مردی و دو زنی

بس کن این سیل واژه را دِ ببند کلَفت را سگ سفید کثیف

بگذار آفتاب سر بزند از بلندااای کوه خود شکنی.........

ایمانکرخی/۱۳/بهمن/۸۴

برای تو که هیچ گاه نخواستی بدانی...

با ابرها گذشته ای از اقیانووس

سان دیده ای جنگل های استوا را

ومن از دور برای هوا پیما دست تکان می دهم

به چادر گلدارت می خندند؟ پسران نیو یورکی؟

غصه نخور رعنا

اصلاْ مهم نیست ماشین های لوکس عاشقت شوند

تو از اقیانوس وجنگل گذشته ای

از آب وسبزینه

حال آنکه من هییچ هواپیمایی را از نزدیک ندیده ام

۲۱ بهار از من گذشته است

اما هنوز متولد آبانم

شیشِ هشتِ هزارو سیصد وشست و۳

قلبم اگر شیش وهشت می زند مهم نیست

میگویند استرس دارم می ترسم رعنا

ازدست های سیمانی

که سردیس مرمرینت را خاکستری خیس کند

کابووس دیده ام

اجنه به خوابم می آ یند

مرا ببخش

بدگمان نیستم به هیچ گلی شک نکرده ام

فکر بد نکن هنووز تنهایم رعنا...

گاو امیر آقا آبستن است

بوقلمون ماده جوجه های مرغ را مادری می کند

مرغ ها آنفولانزای انسانی گرفته اند!

سید وپسرانش هنووز سهم آبمان را می دزدند

درخت های گیلاس ماغ می کشند ماااغ

فردا علی الطلووع علف های هرز را خواهم کند

شنیده ام خیابان آنجا بی تفاوت است ویترین هایش

چشم آدم را می زند

مهم نیست زبانشان را نمیدانی

بابا بزرگ میگوید:

بنفشه ها همه جای دنیا به یک لهجه می رویند

دلت نگیرد ولی غمگینم رعنا...

بعد از تو

در آبادی

پیر مردی سالهاست

از جوان تر ها می پرسد:

آیا در نیو یورک هم بنفشه می رو ید؟

ایمانکرخی/۱۳/اسفند/۸۴

مرا به هیچ بدادی ومن هنوز بر آنم...که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

imankarkhi — Fri, 27 Jan 2006 13:03:18 GMT

( «...» )

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند....

قصد به روز شدن نداشتم به این زودی ها که نگذاشت الطاف دوستان ومحبت ها وبهتان ها و

تدبیرهای عجولانه ی کسانی که با روضه خوانی ـ که شگرد اعراب بوده وهست ـ دلهای بی گناه را نرم

میکنند ومظلوم نمایی های اغراق آمیز وگول زننده ی شاعر نماهایی که هنوز در بند

جنگ های قبیله ای انسان نخستین مانده اند واین جنگل را ایالت بندی کرده بوفالو های ساده را

به جان هم می اندازند تا برای شام ماهی بگیرند از آب گل آلود...

نمیخواهم جبهه گیری کنم ، که گربه ها را دیده ام موهایشان سیخ میشود هنگام مقابله

وعقرب ها را که چگونه چنگک هایشان را به حالت جنگ بالا می آورند،

به خدا دوستان ! آن ها که فکر میکنند، که فکر میکنند! مرا مجبور به نوشتن این چیز ها کرده اند

که دوستانی که مرا از نزدیک میشناسند میدانند حتی اگر لازم باشد از سوسک ها ومگس ها نیز

عذر خواهی میکنم و از لیمو شیرین اجازه می گیرم برای قاچ کردن....

به دلایلی این سخنان رانده شد بعضی ها در جریان نیستند وامید که زود قضاوت نکنند وکسانی که در جریانند خود خواهند خواند حدیث مفصل از این مجمل...

با شعر هایی از عمویم عباسکرخی، پدرم مرتضی کرخی، خواهرم فاطمهکرخی وخودم تا ۵۵ روز دیگر

هستم که موشی ام سخت گیر وکارهای ناکرده بسیار است در عالم وجود ، با آن عظمت که نمی دانیم.....

غزل از عباسکرخی

یک نفر روی زخم های دلم پیرهن می درید...می رقصید

با دو پای بریده در طوفان تند تر می دوید ...می رقصید

یک طرف دشمنی اهورایی قطعه های مرا کفن می کرد

یک طرف دوستی برادر وار با نگاهی پلید می رقصید

پیرهن پاره پاره می کردند با شراب استخاره می کردند

یک طرف مولوی غزل می خواند یک طرف بایزید می رقصید

دف ونی آتشی به پا کردند باربد را به مجلس آوردند

حافظ از ترک ماهرو می گفت حضرت بوسعید می رقصید

هیجان های آن شب شرقی آنقدر ساده بود ورویایی

که درآن محفل تماشایی هر کسی می رسید می رقصید

القرض بی قراری مارا داستان خماری ما را

هر کسی میشنید می خندید هر کسی می شنید می رقصید

دوبیت با لهجه ی نیشابوری از مرتضی کرخی

دکترا پا تِره هرجا نذرن

لا اقل روی دل ما نذرن

شکم ماره اگر که چاک مدن

قیچی وچاقو تره جا نذرن!

غزل طنز اجتماعی با لهجه ی نیشابوری از مرتضی کرخی

که البته برای سهولت کار خواننده ی محتر م کمی تغییر داده شده

غصه وغم های عالم نقد بازاره رفیق

قیمتای جنسا همش ور ما زور باره رفیق

جنساشَ رْ قایم منن تا خون مارَ خشک کنن

تقصیر سر مایه دارایْ مردم آزاره رفیق

خَنه یی گنبدی دَ رُم وَ مزارا ممنه

از لته پو ته پوره تل یک انباره رفق

شک درم سه قسط و رد افتیه یم یا بیشتره

شک قسطایْ خنه مه بین سه وچاره رفق

ادعا کردن که خرجی ورنداشته تا حاله

ماست خیکی شرْ مگن پنیر بلغاره رفق!!!

مگمش چه کار منی؟ لیسانس تم گروفته یی؟

کوچه هاره گز منی ...ایم که خودش کاره رفق!

بعضی هارْ سلام منی کله شره میجنبونن

هر کی مرسه اینگاری از ما طلبکاره رفق

فلانی چکای قلابی شه ور ما مندازه

او معلمه اخیر یا کلا برداره رفق؟

مثل یک دریای خونه قلب ما بی چره ها

هرکی مرسه ورمگه کرخی چی بیعاره رفق

غزل از فاطمهکرخی

زنجیر باد را به صدا در می آورد

سرما دوباره اشک مرا در می آورد

باران وباد یکسره بر شانه های بید

اورا به رقص پیش خدا در می آورد

یا دوره گرد پیر که از کیف زخمی اش

مرهم برای آینه ها درمی آ ورد

سیگار مرده گوشه ی لب های کاج پیر

کبریت را ز جیب هوا در می آ ورد

مادر بزرگ از ته صندوق کهنه اش

پیراهنی به رنگ عزا در می آ ورد

حالا بخواب رستم واز ماجرا بخوان

دنیا به جای مرگ برادر می آورد!

تابوت خسته، بوی گلاب وصدای باد

نه ! او نمرده است

ادا در می آورد......

به حادثه ی قطار نیشابور که بیش از هزار کشته بر جای گذاشت وهواپیماهایی که سقوط

کرده شدندوخواهند شد هر سال بیشتر......................................................

غزل

با حلقه های دود ور می رفت از چشم هایش دار می بارید

انگار اشکی چون طنابی خشک از سقف آب انبار می بارید

انگار دنیا توی ضبطی سرد روی نواری سرخ می رقصید

انگار ازدندان این مردم بارانی از «انگار» می بارید

چشمان ما از پنکه ای بی حال بال مگس ها را به باد انداخت

سیمرغ ها ناگاه ترسیدند از آسمان انکار می بارید

جایی که آدم خانه اش بر دوش...جایی که طوفان حاکم پاییز...

جایی که بر مغز جوان ضحاک باران زهر مار می بارید

آدم به قطب غم فرود آمد آتش به گرمای تنی در برف

گرمای تن در برف میپژمرد دنیا به آدم زاااار می بارید

آتش خدایی بود در گندم جنگل پس اندازی پر از هیزم

آتش خدایان را تلف می کرد وقتی به گندمزار می بارید

گفتند: بزم لوطیان شیرین! یاران سلامت باد سر دادند

خونابی از سیمان ودرد اما از کوزه ی خمار می بارید

بارانی از این دست بارانی بر بام ها هر روز میبارد

آن روزهای رفته این باران سالی فقط یک بار می بارید

« ایمانکرخی »

مردهای قبیله از مردی...

imankarkhi — Sat, 31 Dec 2005 09:42:18 GMT

«یا او»

امروز روز اول دی ماه است

من راز فصل ها را می دانم

نجات دهنده در گور خفته است

وخاک

خاک پذیرنده

اشارتی است به آرامش...

درود بر رفیقان کهنه ونو...

با تشکر قلبی قبلی از دوستانی که رفیقانه با فرد موشه تبادل نظر کردند

که ما به فال نیک می گیریم همه چیزی را...

غرض ما از این کلمات ایجاد کردن کلمه است بیشتر که فضایی که قرار است

پر بشود پیشتر پر بشود.

فصل امتحانات است فضا ها کم حجم تر شده اند ،

به این خاطر ممکن است تا به روز شدن بعدی کمی بیشتر خاطره شود...

باید تلاش کرد هرچند دراین خالی بی پایان نپوسیدن کار دشواری است .

من ۳ نفریم با نام های رفیق علیرضا ( بدیع) رفیق سعید (رضادوست) و رفیق ایمان (کرخی)

من سه نفریم نیشابوری با خودعهد بسته ایم نپوسیم هرچند جاده ی ابریشم از اینجا نگذرد

مانند رود زلالی از مردابی باستانی...

«...در عمق انجماد /یک چیز نیم زنده ی مغشوش /بر جای مانده بود /که در تلاش بی رمقش می خواست

باور کند صداقت آواز آب را /شاید /شاید ولی چه خالی بی پایانی/

خورشید مرده بود /وهیچ کس نمی دانست

/که نام آن کبوتر غمگین که از قلب ها گریخته ایمان است»

اسطو خود دوس: گیاهی ازنوع پونه بنفش یا سفید رنگ،تلخ مزه

دم کرده ی آن در طب به کار می رود،شاه اسپرم رومی هم گویند،

بخور آن آرامشی روحانی دارد مخصوصاْ اگرنصف استکان بنوشی،

در دامنه های بینالود بسیار دیده میشود ودرمان اعصاب است...

غزل

اسطو خود دوس،قرص معده، دیاز... خفقان، بوف کور، هم دردی

دوست+دشمن=رفیق خنجر کش، زن +ضعیفه = بلور نامردی

جنس مخفی دو جنس نامعلوم تو کبوتر وقار جغدی شوم

میوه ها ی رسیده سر سنگین گونه های انار شمعاجین

آتش از غنچه ها شتک پرّان چوب وحشی: سفیر دمسردی

قافیه تووی چنگ یک تلهْ گرگ... قافیه جیغ وداد گنجشکان

دردِ «افکار من برای شماست» رنج اشعار من درآوردی

درد در گردش زمینی گرد... فوران نزول ما به خدا

کفرِ ابلیسیِ کلام غریب درد بی سرزمین وبگردی

به کجا؟ ازچرا؟ شبیه به چی؟ شکل حیوان شیک پوش شدید!

نه نترسید گرگ های عزیز! مردهای قبیله از مردی....

به کجا می پرید کرکس ها؟ ساکنان غریب آبادی!؟

جسدم را رها بنگذارید درسراغاز رویش ...زردی

«ایمانکرخی» ۴/دی ماه/ ۱۳۸۴

درفصلی از علامت تعجب!!!!!!!!!!!!!

imankarkhi — Sun, 18 Dec 2005 10:38:18 GMT

«یاهو»

درود برخشکسالی که آبها را زلال می کند،درود بر فاصله که نزدیکی می آورد.

خیال نکنید نوشتن خیلی شهامت می خواهد ، یک نفر را می شناسم که به راحتی حرفش رامی زند بی آن که

شبهه ای پیش بیاید یا تفکری ناجور وجود را بیالاید ـحتی حرف هایی راکه هرگز نمیشود گفت میتواند بگوید به راحتی به راحتی میتواند گفت حرف هایی را....

هوَ مسرورٌ مِن زیارت دوستان کهن و نو درگریزی آهوا نه فی الطوس المقدس...که تجدید انرژی بود بر ادامه کندن بیستون ونسپردن گوش به خبرهای تلخ ناگهان کذب تا باز نماند از کندن این بار در رسیدن به آن سوی

کوه!

کسی را می شناسم که حرف هایش را به راحتی می زند بی آن که شبهه ای پیش بیاید و بی آن که تو نفهمی

رندانگی ذاتی اوست دیوانگی در عصیان کلماتش مشهود است...

کسی را میشناسم که میفهمید هم را... کسی که تنها غمش این است که چون ماه نو انگشت نمایی

ور نه غم نیست که از عشق تو رسوای جهان است...

چون واژه ها شراب شدی مثل خم شدم

درخویش ۴سال پیاپی پلم شدم

آن شب برای لحظه ی کوتاه تا ابد

در"ازدحام کوچه ی بن بست " گم شدم

«ایمانکرخی» سمرقند! جمعه ۲۵/ آذر /۸۴

میخواستم عاشقانه ای بنویسم برایتان اما فردموشه از جنگ باز گشته و قریب ۲ماه است که میخواهدبا شما

درد دل کند ،از آنجا که من وجامعه ی آلمان به او مدیونیم به ۲ بیت بالا بسنده می کنم از عاشقانه ها....

میبینمت از نزدیک،تافعلاً رفیق...

فرد موشه۲

یک عمر زندگیْ تو وصابون حباب ها

با خرت وپرت های تهِ جوی آب ها

یک خانه ساختید تو وهمسرت به زور

درعمق بی عبور ترین فاضلاب ها

جایی درون بشکه ی قیری که سال پیش

پیداش کرده بودی از شهر خواب ها

آغاز زندگی تو با عشق ثبت شد

بی دغدغه بدون غم و اضطراب ها

یکدفعه قرض وقوله تو را آش ولاش کرد

یکدفعه عشق گم شد لای حساب ها

خوشبختی تو مال طلبکارهات شد

فقر وفلاکت از تو و ماشین حساب ها

دنبال وام مسکن در بانک ها پلاس

با هشت بچه موش ، اسیر سراب ها

باهشت موش اسکلتی گشنه و نحیف

با خرج و دخل مدرسه ،کیف و کتاب ها

تو موش برگزیده ی آن سال ها شدی

در رشته ی مهندسی خوش نقاب ها!

باطرح خنده ای که دروغی فجیع بود

راضی شدی به حسن همین انتخاب ها

تا این که عضو انجمنی نو بنا شدی

در صنف بی شکایت خانه خراب ها

شش بچه ات شهید نوامیس خود شدند

در جنگ با قبیله ی گربهْ عقاب ها

تو داغدار راضی این ماجرا شدی

تقدیر شد جواب تو در ذهن قاب ها!

با هیچ کس گلایه نکری که روزگار...

تقدیرنامه داد به جای جواب ها

...شش بچه موش ناز من از جنگ مرده اند

سودش رسیده است به موءمن مءاب ها!!

دنیا برای من شده زندانی از حباب

دشمن شدند با من تیغآ فتاب ها!

ـبامن که تووی سینه پر ار ترکش است ودرد

هیتلر! جواب پس بده دوران عوض شده است؟!

من آمدم دوباره فرد موشه ی بزرگ

انگار نقش ورنگ خیابان عوض شده است

انگار خانه ها همه تغییر کرد ه اند

تیپ ولباس جنگ جوانان عوض شده است

لبخند از لبان "هلن" همسرم کجاست؟؟

طرز نگاه مهر عزیزان عوض شده است

میدان همان وکوچه همان است و گم شدم!

تاریخ! نام کوچه و میدان عوض شده است

در قهوه خا نه هییچ خبر نیست از کسی

گویی مرام گرم زمستان عوض شده است

آقا پسر ببخش که... این آدرسْ کجاست؟

این ابتدای فصل غریب ملال بود

موش جوان به حرف فرد اعتنا نکرد

در حالِ با تن تلفن عشق وحال بود

با"گرل فرند" تازه ی خود گرم گفتگو

تووی صداش شهوت یک سیب کال بود

می گفت : نازنین ...گل من دوستم بدار!

معلوم بود دخترکی نو نهال بود

معلوم بود... لهجه ی الفاظ دخترک

مثل نگاه ناز عروسک زلال بود

ازدکه سر به زیر فرد موشه دور شد

از هییچ کس نشانه نپرسید . لال شد

تووی سرش فقط رژه می رفت توپ وتانک

معنای عشق تووی دلش قیل وقال شد

از معرفت کمال کسی جابه جا نشد

هر تن که چهره داشت تنی باکمال بود

سرگیجه رفت از دهنش کف به راه شد

یک عمر رووی گرده ی دنیا وبال بود!

خواب وخیال گرچه حقیقت نداشته است

این واقعیتی است که

خواب وخیال بود.

«ایمانکرخی» ۳۰/مهر/۸۴