شعری به جشنواره های عزیز

کسی به صورت خورشید چلچراغ کشید           به شکل تازه ای ازدست اتفاق کشید

کلید سرد شد  از برق رفت :تاریکی                 هوا سیاه مسلم  به خانه باغ کشید

حضور ملتهب روح      واقعی تر شد                  بخار شیهه زد و گربه سخت ماغ کشید

کلید سرد شد از برق رفت در انگشت               مسیر روشنی از چشم های زاغ کشید

جهان اتاق شد و     او  دو تایی مارا                 دوتا ستاره ی کم نور     در اتاق کشید

که سقف خانه ترک خورد سرد شد دنیا             کسی نیامد و   کبریت بر اجاق کشید !

کسی نیامد وصد قرن     منتظر بودیم               کسی نیامد وصد سینه را به داغ کشید

کسی نیامد و     ما انتظار را خوردیم                    گرسنگی غزلی را به واق...  واق...  کشید

واین هم غزلی به وجدان مهربان شهر شعر :ق ـ ر 

 وکوه سیاه عزیزش

افتاد آسمان تو شدی، اتفاق بود

طوفان پناه گاه شدید اجاق بود

گفتند :اتفاق قشنگ جهان غم است

گفتیم کاش این همه غم اتفاق بود

هر برگ آجری شد وهر شاخه آهنی

آپارتمان خسته  دلش   گیر باغ بود

کوه سیاه! رعب اهالی برای چیست؟

تو لانه ی عقاب      گرفتیم زاغ بود

کوه سیاه!معذرت از گفته خواستیم

ما را ببخش دیده ی ما بی چراغ بود

در دیده بود آن  که به بیرون نگاه کرد

نزدیک بود کوه       ولی در فراق بود

بر ماببخش حضرت سیمرغ !  واژه ها

ازما نبود      کله ی گنجشک داغ بود  !

                                                                               ۴   /۱۲ /۸۴         ایمانکرخی